Vrijdag:

In alle vroege m'n kamer vanmorgen verlaten. De wekker ging om 02.45 uur. Om 03.30 uur afgesproken bij Wendy. En daar zaten we dan om 04.00 uur 's nachts op Hato International Airport...we vliegen pas om 07.00 uur.

Waarom zijn we er dan al zo vroeg? Nou omdat er in de papieren staat: Be there NO later than 2 hours before departure. En een uur van te voren kun je niet meer inchecken. Wat bleek nou? Wij hebben daar 1,5 uur zitten wachten voordat er ook maar iemand van personeel voorbij kwam lopen. En om 05.30 uur konden wij dan eindelijk gaan inchecken.

Vantevoren hebben wij drie uur gewacht om 15 hele minuten in een MD80 van InselAir te mogen zitten. Er is no service on board en eten en drinken wordt niet geserveerd. Dat is wel even wat anders dan KLM...of klink ik nu verwend?

Na enkele minuten hoor ik de captain al omroepen: "Cabin crew prepare for landing." Ze mochten weer gaan zitten.

Na onze korte fly-over-the-caribbean-sea landden we, Wendy en ik, op Reina Beatrix Airport. Omdat iedereen als eerste het vliegtuig wil verlaten, bleven wij maar gewoon braaf zitten wachten. Beneden stond namelijk een bus klaar om ons naar de aankomsthal te brengen. Wat dacht ik dus dat we toch zeker 10 minuten in zo'n propvolle bus moesten gaan staan. Niets bleek minder waar. Het duurde ongeveer 3 minuten voordat de bus volzat daarna maakte de bus een rondje en liet ons 25 meter verder er weer uit. Wij keken elkaar aan, schoten beiden in de lach en dachten dat ze hier op Aruba gek geworden zijn.

Vol goede moed stappen wij de arrival hal uit en lopen naar het eerste autoverhuurbedrijf en stellen de vraag: "Kunnen we een auto huren als we jonger dan 23 zijn?" Het korte antwoord hierop was: "Nee."

Gelukkig een half uur en 8 autoverhuurbedrijven later kwamen we aan bij Thrifty. Nee, deze mevrouw had ook geen auto voor ons, maar kende nog wel iemand die wel auto's verhuurde aan jongeren. Eigenlijk was de grens 20 bij dit bedrijf, maar ja, dat ene jaartje maakt ook niet zoveel uit.

Bij het verhuurbedrijf krijgen we een prachtige witte Suzuki Alto. Ik zal de specificaties even opsommen:

- Electrische ramen (voor)

- Radio/CD speler

            maar bovenal

- Airconditioning.

Wat een luxe, en dat allemaal voor slechts 18 euro per dag. We hebben een testrondje gereden en kwamen al snel tot de ontdekking dat een voorband erg slap was. Wat nu? Natuurlijk kijk ik even in het boekje hoeveel BAR er in die minibandjes moet. Volgens het boekje staat dit op de sticker bij het linkse voorportier.

Dus ik gooi die deur open en inderdaad daar zit de sticker, maar de sticker is leeg. En bij de benzinepomp hebben ze ook geen meter zodat je kunt zien hoe vol die band nou werkelijk zit. Nou dat was dat.

Nu zitten we te ontbijten bij Wendy's e eten een big breakfast bestaande uit een portie 'Rosti', beker cola en een hamburger. En dit alles op de nuchtere maag. Heerlijk!

Na het ontbijt terug naar SmartCar om de banden door hun op te laten pompen. Wat niet makkelijk te nemen is met een Alto, zijn hoge drempels met 50km/h.

Ongeveer 2 meter voor een drempel van circa 40cm hoog roep ik "DREMPEL". Gelukkig trapte Wendy eerst de rem in voordat ze keek, desondanks blijft de Alto klein en zaten we beiden bijna met ons hoofd tegen het dak. Wendy barst in lachen uit en komt met de verklaring: "Ik zocht de dunkin' donuts." Zoiets had ik wel verwacht, anders had ze die drempel wel gezien. Tot zover het autoverhaal.

We hebben ook nog aan 't strand gelegen bij Seroe Colorado, op een verlaten strandje en nog een uurtje op Baby Beach. Daarna snel naar het hotel geraced, daar waar het drempelavontuur plaatsvond. Hier gingen we inchecken, gelukkig waren we als 2e aan de bert want als snel kwamen er touringcars vol met toeristen uit de Verenigde Staten aan om ook in te checken.

Na het inchecken snel een rondje hotel gedaan, de whirlpool en het zwembad aan een check onderworpen. Ze komen er goed vanaf.

Vrijdagavond was op heel Aruba de stroom uitgevallen en het was daarom stervensdruk op straat. Waarom iedereen dan de straat op gaat? Al sla je me dood.

Doordat er geen stroom was konden we niet douchen, er was no pressure. En ook de airco wilde niet aan. Wij zijn toen maar naar buiten gegaan, hebben even over het strand langs alle hotels gewandeld. Telkens gingen we een hotel naar binnen om toch te proberen weer aan de andere kant, richting de restaurantjes, eruit te komen, helaas lukte dit niet echt. Drie hotels later stonden we eindelijk aan de goede kant.

's Avonds hebben we gegeten bij Tomato Charlies, het slechtste restaurant ooit. Het eten was koud en obers hielpen niet. Ik heb daarom geklaagd en kreeg een korting van: $ 6,85. Iets is nog altijd beter dan niets, natuurlijk.

Zaterdag zijn we eerst naar de vuurtoren gereden waar we een mooi uitzicht hadden over heel Aruba. 's Middags hebben Arikok National Park gezien, vooral veel drempels en cactussen. Daarna nog de shopping malls gezien. Bij het Renaissance zitten alle dure winkels, waar ik nooit kom. En nu dus ook alleen maar van buiten heb gezien. Ook vandaag nog wel een strandje gezien hoor, maar vooral veel van 't eiland gezien en rond gereden. Lekker toch?

Nu alweer aangekomen bij zondag, eerst lekker uitgeslapgen, ontbeten en een paar uur aan 't zwembad gelegen. Daarna alweer door naar 't vliegveld, waar het wachten begon om weer naar Curacao te mogen. Het is wel raar hoor, zo'n weekendje vakantie. Ik had heel erg het idee terug naar huis, Nederland te gaan, maar ik ging gewoon terug naar Curacao.

Ik was benieuwd hoe het leven weer op Curacao is. Weer Nederlands spreken, weer slechte wegen, meer armoede, minder toeristen, minder grote hotels. Alle mindere dingen zoals de kleinere hotels heb ik 'gemist'. Beter gezegd die hotels op Aruba waren erg groot.

Big, bigger, biggest. Dat is het motto voor de Amerikanen en werd ook op Aruba uitgedragen.

Dit was een verslagje van m'n vakantieweekend op Aruba, het is geslaagd. Leuk om weer in de Amerikaanse sferen te zijn. Met een full american breakfast met sausages, bacon, ei, yoghurts, fruit, pancakes, french toast. Je kunt 't bijna opnoemen, of t lag daar bij t ontbijtbuffet.

Nu ga ik weer hard aan 't werk. Tot later.

Ayooo.